Իմ որդին՝ Անդրանիկը, ծնվել է Սյունիքի մարզի Տեղ համայնքի Կոռնիձոր գյուղում։ Նրա մանկությունը ընկավ Արցախյան առաջին պատերազմի տարիներին, որի պատճառով մենք ստիպված էինք տեղափոխվել հարևան գյուղ։ Երկու տարեկան հասնելուց հետո վերադարձանք մեր ծննդավայր։
Անդրանիկը շատ աշխույժ և արտահայտիչ երեխա էր։ Բոլորն իրեն սիրում էին։ Նա դպրոցում հատկապես սիրում էր պատմության և այլ առարկաներ, որտեղ պահանջվում էր հիշողություն։ Չնայած կարող էր չկարդալ, նա հիանալի վերապատմում էր ուսուցիչների ներկայացրած նյութերը։ Դպրոցական տարիներից նա արդեն ունեցել էր հստակ որոշում՝ դառնալ զինվորական։
2008 թվականին, դպրոցն ավարտելուց հետո, Անդրանիկը հաջողությամբ անցավ միասնական քննությունները և ընդունվեց Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարան։ Այդ տարիներին ընդունվելն ու սովորելը շատ դժվար էր։ Շատերը չէին դիմանում փորձություններին և ուղղակի տուն էին վերադառնում։ Երբ ես նրան հարցնում էի՝ գուցե հետ կանգնի իր որոշումից, նա միշտ հաստատակամ էր։ Նա շատ սիրված էր ինստիտուտում և յուրահատուկ հոգատարություն էր ցուցաբերում նոր ընդունված ուսանողների հանդեպ։ Շատ լավ գնահատականներով ավարտելուց հետո նա ընտրեց Ջրականի զորամասը։
Անդրանիկը նույնիսկ ընտանիք կազմելու հարցում ունեցավ իր ծրագրերը։ Երրորդ կուրսում սովորելիս նա ասաց. «Մա՛մ, ապագա զինվորականը պետք է երրորդ կուրսում ընտրյալ ունենա, չորրորդում՝ նշանվի, իսկ ավարտելուց անմիջապես հետո ամուսնանա»։ Եվ նա այդպես էլ արեց։ Իր համադասարանցու հետ ամուսնացավ ավարտելուց հետո։
Նրանք Ջրականի զորամասի համար նախատեսված բնակարանում սկսեցին իրենց ընտանեկան կյանքը։ Իրենց աշխատանքի շրջանակում նրանք ապրում էին զինվորականների կողքին։ Զինվորականների համար նախատեսված աշխատանքներից հետո նրանք աշխատում էին որպես ուսուցիչներ։ Իրենց ընտանիքում երկու աղջիկ են ունեցել։
Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ Անդրանիկը դիրքերում էր՝ Լելե Թեփեի մոտակայքում։ Նա իր վաշտի հետ կռիվ է տվել և հաջողությամբ պաշտպանել զորամասը՝ զոհերից խուսափելով։ Նրան ճանաչել էին լավագույն վաշտի լավագույն հրամանատար և պարգևատրել Բակո Սահակյանի կողմից։ Նա շատ մեդալներ ուներ, որոնք փակցված էին մեր տան պատին։
Անդրանիկը հայտնի էր իր անսահման հոգատարությամբ զինվորների հանդեպ։ Փոխանակ իրեն անհրաժեշտ իրեր գնելու, նա զորամասի համար բահեր, դույլեր և այլ անհրաժեշտ իրեր էր տանում։ Նա իր զինվորներին այնքան լավ էր պահում, որ նրանց հաճախ անվանում էին իրենց հայրիկ։
Անդրանիկը աստիճանաբար հարթել էր իր մարտական ուղին՝ դառնալով նախ դասակի, ապա՝ վաշտի հրամանատար։ 2019 թվականից նա աշխատում էր որպես Մեխակավանի զորամասի N գումարտակի հրամանատարի տեղակալ՝ բարոյահոգեբանական ապահովման գծով։ Նա ասել էր, որ այլևս դիրքեր գնալու կարիք չունի։
Սեպտեմբերի 27-ին, երբ սկսվեց պատերազմը, Անդրանիկը տուն էր եկել արձակուրդից։ Նա վերջին անգամ զանգահարեց մինչև հոկտեմբերի 3-ը, որտեղ նշում էր՝ «Սա իսկական պատերազմ է, մեզ հաղթանակ չի սպասվում»։ Հոկտեմբերի 5-ի երեկոյան նա զանգահարեց՝ ասելով, որ իր զինվորները շրջափակման մեջ են։ Նա իրենց տեղից չէր հեռանում, այլ իր զինվորներին էր ուղարկում օգնության։
Հոկտեմբերի 5-ի գիշերը, «Չռիկների պոստ» կոչվող տեղամասում, թշնամական հարձակումից հետո Անդրանիկը վիրավորվեց։ Նա իր զինվորներին դուրս բերելու հրաման տվեց, որից հետո նրանք բոլորը զոհվեցին։ Իր վիրավոր զինվորներին օգնության ուղարկելուց հետո նա ավելի չի պատասխանել ոչ մի զանգի։
Անդրանիկը մայորի կոչում ստանալու հրաման էր ստացել, բայց պատերազմը սկսվելուց հետո այդ հրամանը դեռ չէր հաստատվել։ Նա արդեն պետք էր տեղափոխվեր Հայաստան, բայց նախընտրեց մնալ իր զինվորների հետ։
Այսօր, անցյալի հիշողությունները և ապագայի չկատարված երազանքները միասին են ապրում իմ սրտում։ Իմ որդին՝ հրամանատար Անդրանիկ Աղաջանյանը, իր կյանքը նվիրեց հայրենիքին և իր զինվորներին։ Նրա հերոսությունը և անկոտրում հավատը մնում են իմ ամենամեծ հպարտության պատճառը։
