Իմ տեսակետով, պետական բարձրագույն պաշտոններ զբաղեցնող անձանց հիմնական խնդիրը սեփական պաշտոններից կառչած լինելն է։ Իրավիճակի նման զարգացումը պայմանավորվում է նրանով, որ ով ստանձնում է երկրի ղեկը, ժամանակի ընթացքում այնքան է խրվում այդ աթոռի մեջ և այնքան շահեր ձևավորում, որ հետագայում նրան հեռացնելը դառնում է ծայրահեղ բարդ առաքելություն։
Ստեղծված այս իրավիճակից միակ տրամաբանական ելքը ղեկավարության ամբողջական փոփոխությունն է։ Վերջին ութ տարվա ընթացքում հնարավոր դրական ռեսուրսը, կարծես, արդեն սպառվել է։ Մի քանի տեղ ասֆալտ փռելով՝ հնարավոր չէ երկար ժամանակով կոծկել խորքային, համակարգային ձախողումները, հատկապես այն պահին, երբ հասարակությունը կանգնած է անմիջականորեն զգալու տնտեսական խորացող խնդիրների հետևանքները։
Անդրադառնալով Հայաստանի արտաքին տնտեսական վեկտորի փոփոխությանն ու ավանդական շուկաների կորստի խնդրին՝ պետք է հիշեմ Ռուսաստանի շուկայի աստիճանական փակման վտանգի մասին։ Այս շուկան, որը շուրջ 300 տարի եղել է հայկական արտադրանքի հիմնական սպառման վայրը, այսօր աստիճանաբար փակվում է։ Սա, սակայն, սոսկ սահմանային անցակետերի խնդիր չէ, այլ ռազմավարական կորուստ։ Նույնիսկ եթե վաղը սահմանները բացվեն, հայկական ապրանքն այդ շուկայում այլևս տեղ չի ունենալու։
Իրավիճակը կարելի է համեմատել կենցաղային օրինակի հետ։ Դա նման է սեփական լոլիկը վերցնելուն և այն Կոմիտասի շուկա վաճառելու գնալուն։ Չնայած այնտեղ օրենքի կողմից արգելք չկա, ներքին կանոններն ու իրականությունը նման են, որ պարզապես թույլ չեն տա ազատ առևտուր անել։ Նրա պնդմամբ, նույն մեխանիզմն է աշխատում նաև պետությունների մակարդակում։ Գործող իշխանությունների անգրագետ քաղաքականությունը, ինչպես նաև եվրոպական շուկայում ծաղիկներ վաճառելու մակերեսային պատկերացումները, պետությանը տանում են դեպի տնտեսական կոլապս։
Ինչ վերաբերում է հանրության կողմից հնչող կոչերին և մեր հետագա անելիքներին, ես պետք է նշեմ, որ թեև մենք պահանջում ենք անհապաղ և կտրուկ քայլեր, ցանկացած լուրջ քաղաքական գործընթաց պետք է ունենա ժողովրդական հստակ մանդատ և իրավական հիմքեր։ Այդ պատճառով «Համահայկական ճակատ» շարժման անդամները այս օրերին Օպերայի հարակից տարածքում ստորագրահավաք են կազմակերպում։
