Իմ վերլուծությունը «Միասին կարող ենք» կուսակցության ներկայացուցիչների վերաբերյալ սոցիալական ցանցերում հրապարակելուց հետո, կարծում եմ, որ արժե խորացնել այս թեմայի վերաբերյալ մտորումները։
Այս կուսակցության ներկայացուցիչների վերաբերյալ իմ դիտարկումների հիմքում ընկած է այն փաստը, որ նրանք, ովքեր երբեմնի կերպարով պնդում էին, որ Նիկոլ Փաշինյանին իշխանության բերելու պատասխանատվությունը կրում են, այժմ փորձում են փոխել իրենց դիրքը՝ փնտրելով նրան՝ իրենց անցյալ գործողությունների համար պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով։
Այս իրադարձությունների շուրջ ընթացող պայքարի և փոփոխությունների համատեքստում ակնհայտ է դառնում, որ «Միասին կարող ենք» կուսակցության ներկայացուցիչները միաժամանակ ցուցաբերում են երկու հակասական հատկանիշ՝ անկարողություն և պաթոլոգիկ էգոցենտրիզմ։
Այս երևույթը հատկապես ակնհայտ է դառնում, երբ նրանց կազմում գտնվող մի խումբ անդամներ, որոնք ընդամենը 5 օր առաջ հրաժարվել են իրարից, այսօր հանդես են գալիս որպես ընդդիմություն՝ փորձելով պառակտել այն կառույցը, որի մասն էին կազմում։ Այս գործողությունը հարցեր է առաջացնում՝ արդյո՞ք կարելի է ենթադրել, որ նրանց նախկինում ներկայացված բոլոր խոստումներն ու առաջարկները, որոնք դիտարկվում էին որպես հստակ ուժեղ կետեր, արժեք չունեն։
Իմ խորհուրդն է, որ նրանք փոխարենը կենտրոնանան այլ գործիքների վրա։ Օրինակ՝ պատվիրեն մի քանի հոդված մամուլում, գրեն մի քանի հիմարություն տելեգրամներում և մի փոքր էլ կախվեն Հանրապետական կուսակցությունից՝ իրենց ստատուսներում։
Ես, որպես ՀՀԿ-ի փոխնախագահ, ցանկանում եմ նշել, որ մեր կուսակցության անդամները, մեր կապանքներից բացի, կորցնելու բան չունեն։ Իսկ նրանց պետք է մտածեն իրենց գործողությունների մասին՝ հասկանալով դրանց հետևանքները։
