Հայաստանում Եկեղեցու դեմ ծրագրված և ծայրահեղ ագրեսիվ հարձակումը մտել է իր ամենավտանգավոր փուլը։ Սա այլևս խոսքերի փոխհրաձգություն չէ, այլ բաց, համառ և համակարգված հարձակում, որի ելքը անորոշ է, բայց նպատակը՝ կանխատեսելի։
Ասպատակողների խառնամբոխը, որը շաբաթներ շարունակ պաշարել է Սրբությունը, հասցրել է ոչ քիչ հարվածներ՝ բացելով ճաքեր և ամրապնդելով պաշարման օղակը։ Զարմանալի է այս ամենի գլխավոր «հրամանատարի» անսահմանափակ եռանդը։ Եթե այդ էներգիան ուղղված լիներ երկրի պաշտպանությանը կամ օրենքների պահպանմանը, մենք այսօր ապրելու էինք շատ ավելի լավ իրականությունում։
Պետությունը պարտավոր է հարգել Սահմանադրության 17-րդ հոդվածը, որը սևով սպիտակի վրա գրված է. «Հայաստանի Հանրապետությունում կրոնական կազմակերպությունները անջատ են պետությունից»։ Սա պարտադիր կատարման ենթակա սահմանադրական նորմ է, ըստ որի՝ պետությունը չունի իրավունք Եկեղեցու ներքին կյանքին միջամտելու։
Հերթական «արարումը» եղավ, երբ պետական պաշտոնատար անձը, ուղիղ եթերում, հայտարարեց, թե մասնակցելու է Մասիս քաղաքի Սուրբ Թադեոս եկեղեցում մատուցվող պատարագին՝ թեմի արդեն պաշտոնանկ արված առաջնորդի հետ։ Սա բացահայտ քաղաքական սադրանք է՝ ուղղված Կաթողիկոսի օրինական որոշման դեմ։
Տեր Գևորգ եպիսկոպոս Սարոյանը ազատվել է պաշտոնից՝ լիազորությունների չարաշահման և ճնշումների համար։ Նշանակվել է նոր տեղապահ։ Բայց դա չի «ձեռք չի տալիս» նրան, ով մշտապես պարտվում է, բայց երբեք իրեն պարտված չի ճանաչում։ Նա հրապարակային «չեղարկում» է կատարել Հայրապետական տնօրինությանը՝ ինքնակամ որոշելով, որ այն ուժ չունի։ Նույն տրամաբանությամբ կարող է վաղը հայտարարել, որ ջուրը չի թրջի, իսկ երկինքը այլևս կապույտ չլինի։
Սա արդեն քաղաքական հայտարարություն չէ։ Սա պետական լիազորությունների բացահայտ ոտնահարում է։ Սա իշխանության բռնազավթում է՝ ուղղված Եկեղեցու դեմ։
Խնդիրը Եկեղեցու «բարենորոգումը» չէ։ Խնդիրը Եկեղեցու՝ որպես հասարակական և բարոյական հակակշռի վերացումն է։ Ոչ թե հավատքի մաքրում, այլ հեղինակության արժեզրկում։ Ոչ թե բարոյականություն, այլ վերահսկողություն։
Պառակտված Եկեղեցին չի կարող լինել ժողովրդի հենասյունը։ Դա է նպատակը։ Եկեղեցին կանգնած է, ինչպես լեռը։ Իսկ քաղաքականները կարող են, որքան ուզում են, փորձել հոսանքին հակառակ լողալ՝ վստահ լինելով, որ չեն թրջվի։ Ժողովուրդը միշտ ապացուցել է՝ հասարակության հոսանքը իշխանությունները չեն կարող շրջել։ Եկեղեցու կողքին կանգնելու հարցում ընտրություն չկա։ Այն, ինչ հազարամյակներով է կառուցվել, «լայքերով» չի քանդվում։
